پسا مهسا و تغییر گفتمان فکری در ایران

پسا مهسا و تغییر گفتمان فکری در ایران

گفتمان فکری_فرهنگی غالب در ایران عموما دولتی است .در دوره ای قبل از انقلاب گفتمان فکری_فرهنگی نظام شاهنشاهی ، ناسیونالیستی و با محور نژاد ، زبان و تاریخ باستان بود ،دردوره ای بعد از انقلاب 57 و حاکمیت نظام اسلامی گفتمان فکری_فرهنگی ترویجی ، اسلام گرا و با محور دین ،مذهب و تاریخ اسلام شد ،اما پسا مهسا گفتمان فکری_فرهنگی جامعه ایرانی به سمت و سوی انسان گرای شهروندی با محوریت انسان و شهروند ،حقوق و آزادی ها و برابری حقوق زنان و مردان در حال تغییر است.

تغییر نظام فکری و اندیشه ها ،نگرش ها و روش ها در ایران پسا مهسا به سوی انسان گرای شهروندی مهم ترین تغییری است که بوجود آمد ،تغییری که لازمه تغییر وضعیت اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی ، قانونگذاری و مدیریتی ، حل بحران ها و بهبود اوضاع کشور و دستیابی به حقوق و آزادی ها ،برابری و دموکراسی است.

شهروندان ایرانی در اعتراضات مدنی و مسالمت آمیز خود با شعار زن ، زندگی ، آزادی به روشنی دوری خود را از تعصب و تندروی گفتمان های اسلام گرا و ناسیونالیستی نشان دادند و این حقیقت را آشکارا بیان کردند که در پی ارزش های انسان گرای ،شهروندی ،انسانیت ،شهروندی ،برابری و حقوق و آزادی ها هستند .

جریان انسان گرای شهروندی

ما همه انسانیم ماهمه برابریم ( برغم تمام تفاوت ها )، ما همه انسانیم ماهمه خواهان زندگیم ( زندگی مسالمت آمیز ، شاد ، رفاه و خوشبختی )، ماهمه انسانیم ماهمه آزادیم ( ما همه آزادیم هر آنچه می خواهیم را باور کنیم)،آرمان جریان انسان گرای شهروندی است.

گفتمان انسان گرای شهروندی برخلاف گفتمان های ناسیونالیسم واسلام گرا عاملی پایدار در تحقق دموکراسی ، حقوق و آزادی ها و برابری است و انسانیت ،شهروندی ،حقوق و آزادی ها ،برابری و دموکراسی ارکان جاودانه همبستگی شهروندان ایرانی علی رغم تفاوت های جنسیتی ، نژادی ، قومی ، زبانی ، دینی ، مذهبی ، سیاسی و طبقاتی می باشند.

انسان گرای شهروندی تنها نظریه ای است که برخلاف رویکردهای نژادی ، قومی ،ناسیونالیستی ،شونیستی ،باستان گرایی ،دینی و مذهبی همه شهروندان ایرانی را از هر جنسیت ، نژاد ، دین ، مذهب ، قومیت ، زبان ، فرهنگ ، منطقه جغرافیایی ،عقیده سیاسی و هر گروه اجتماعی را تحت پوشش خود گرد آورده و آنچنان فراگیر است که همه ایرانیان خود را دارای حقوق و آزادی های برابر، مطالبات و منافع مشترک و حق مشارکت یکسان در اداره کشور می دانند.

مسعد سلیتی

حقوق دان